Spacer z osiołkiem

Nie zmienia to jednak faktu, iż lwia większość turystów w pełni zdaje się na tradycyjnych przewodników, bądź tradycyjny przewodnik. Zwiedza miasto bądź to z książeczką w dłoni, bądź pod okiem znawców materii. Oczywiście nic w tym złego, co nie znaczy wcale, że nie można inaczej. Może nawet lepiej. Oto główny powód, dla którego do życia powołaliśmy nasze Stowarzyszenie. Mianowicie – chęć „otwarcia głów”, zarówno turystom, jak i mieszkańcom. Otwarcia na inne miasto.. Nawet, jeśli miasto to odwiedzali wcześniej dwa, trzy, czy pięć razy, z nami mogą mieć pewność, że takiego Torunia nie widzieli. Pomysłów na popularyzację wiedzy o historii Torunia mamy wiele, pozwolimy sobie jednak na to, by w tym krótkim tekście przytoczyć ledwie dwa.

Ideą podstawową - i niejako trzonem naszej koncepcji - jest zastąpienie tradycyjnych spacerów po ulicach miasta grami fabularnymi. W naszych szeregach znajdziecie zarówno czynnych przewodników po Toruniu, jak i świeżo upieczonych absolwentów historii, nierzadko – ze specjalizacją nauczycielską. Zdobyte doświadczenia przewodnickie, jak i wiedza nabyta podczas praktyk nauczycielskich, tylko utwierdzają w przekonaniu, iż wykład jest najmniej efektywną metodą przekazywania wiedzy. A jak zapewne wiecie, spacery z przewodnikiem są (niestety) często... wykładami. My staramy się pójść o krok dalej. Rzec by można – oddać w służbę miastu i jego historii innowacyjne metody nauczania. Każda gra jest lekcją terenową, każda gra posiada element rywalizacji – czy to grupowej, czy indywidualnej. Każda gra jest formułą w pełni aktywizującą wszystkich uczestników „spaceru”. To chyba całkiem istotne, jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że większość gości odwiedzających Toruń, to młodzież szkolna. Kwestia motywu przewodniego, realiów, w których osadzamy zabawę, jest oczywiście otwarta. Ze zrozumiałych względów to średniowiecze stanowi w Toruniu epokę najbardziej eksploatowaną pod względem turystycznym, stąd też z przyjemnością opowiemy wam historię uczucia, które połączyło córkę burmistrza i rycerza krzyżackiego. Nie znaczy to jednak, że z nie poznacie z nami mrocznych zakamarków prowincjonalnego w istocie, fortecznego, przygranicznego Torunia drugiej połowy XIX w. Jeśli bliższe są Wam lata międzywojnia – proponujemy rozpracować siatkę niemieckich szpiegów, działających przy Konsulacie Generalnym Republiki Weimarskiej. Miłośników II wojny światowej z pewnością ucieszy fakt, iż w Toruniu nadal można trochę pokonspirować.

Innym pomysłem na aktywizację – tym razem szerszych rzesz odbiorców – jest wdrażana właśnie koncepcja albumu starych toruńskich fotografii. Jest to pomysł o tyle, naszym zdaniem, zasługujący na uwagę, iż obok waloru czysto edukacyjnego niesie ze sobą wartości nieco mniej namacalne. Podstawą do wydania publikacji mają się stać fotografie udostępnione przez samych torunian. Zależy nam na tym ,by dziesiątki prywatnych archiwów stały się intelektualna własnością wszystkich ludzi kochających to miasto. Pozwoli to na stworzenie unikatowego portretu miasta. Miasta, które na większości pozyskanych materiałów będzie najwyżej tłem dla znacznie ważniejszych (zdaniem posiadaczy oczywiście) scen z życia rodzinnego. My jednak postaramy się sprawić, by tło to wysunęło się na plan pierwszy. Książka będzie więc owocem pracy nie tych kilkunastu osób zrzeszonych w stowarzyszeniu, a dziesiątek, setek, może nawet tysięcy torunian. To właśnie ów drugi, mniej namacalny walor przedsięwzięcia. Pomyśl – „jak głęboko w tę ziemię wrosły twe korzenie?”. O to chcemy zapytać mieszkańców naszego miasta.

Artur Dobiegała

fot. www.hanzateam.pl/zdjecia/